Laura zw.picasaHoi Hans, om die kwestie eens goed van alle kanten te kunnen bekijken, brak ik twee weken geleden mijn enkel. Het was aan het begin van de nacht, vlak voor mijn eigen voordeur. Van mijn geschreeuw waren geen buren wakker geworden. Daar lag ik dan, mij afvragend hoe ik met mijn sleutel bij het slot kon komen. Ik voelde mij direct zorgbehoeftig. Onafhankelijk, optimistisch en sterk als ik ben, lukte het mij uiteindelijk om mezelf in bed te hijsen. De volgende dag voelde ik mij al een stuk minder sterk.

Ook mijn onafhankelijkheid bleek door zoiets onbenulligs als een enkel danig aangetast. De lieve vrienden die ik ’s nachts had wakker ge-appt, stonden vanaf 7 uur paraat, om 8 uur zat ik bij de dokter en even later in het ziekenhuis. ’s Middags meteen in de operatiekamer. Zo werd ik volgens jouw definitie patiënt.


Ik liet mij alle zorg heerlijk aanleunen. Nu ik dan de rol van patiënt had aangenomen, mocht ik daar best van genieten. Wat deden ze het goed! Ik kon merken dat een ziekenhuis daarop is ingesteld, zorgen. Er was wel een verschil tussen de operatieafdeling en de verpleegafdeling. Op de operatietafel kletste ik met de assistente over gemeenschappelijke kennissen. Ik mocht zelf de muziek uitkiezen die er klonk. Ook vertelde de chirurg mij na afloop enthousiast over de bouwwerkzaamheden die hij verricht had in mijn enkel. Al met al was het een gezellige boel. Afgezien van dat roerloze onderlichaam, voelde ik me helemaal mezelf.


Na de operatie had ik veel lol met de andere patiënten. Met leedvermaak als ingrediënt van humor kun je goed terecht op een verpleegafdeling. De zuster die wij hadden, was erg lief, echt. Maar er was iets in haar toon, haar bejegening. Zij leerde mij niet om hulp vragen, maar zij nam alles ongevraagd van mij over. Langzaam bekroop mij het gevoel dat ik niet meer Laura was met een gebroken enkel, maar een afhankelijke met de naam Laura. Direct toen ik dat bemerkte, was ik mijn motivatie kwijt om mij te laten verzorgen. Ik wilde graag mijzelf blijven. Maar dat kon niet, ik was patiënt en daarom slachtoffer van mijn eigen enkel.

Gelukkig mocht ik snel naar huis. Ik was weer patiënt-af. In mijn eigen huis mag ik gelukkig bepalen dat ik geen patiënt ben. Want ik heb nu van dichtbij meegemaakt waar het om gaat.


Als ik afhankelijk ben van de kundigheid van anderen op medisch gebied, ben ik graag patiënt. Ik kies er dan voor om door hen geholpen te worden. De regie van die keuze blijft bij mij. Maar als patiënt zijn betekent dat een ander zich het recht toe-eigent om te bepalen wat ik wel of niet mag en mij daarin geen keuze laat, ook al is dat vanuit vriendelijke zorgzaamheid, dan pas ik. Dat is waarom ik overwegend liever cliënt ben. De klant is immers wel altijd koning, toch?

Groet! Laura